مرصاد نیوز 13:26 - 1393/08/25
نقد فیلم؛

پردازش امید در نا امیدی مطلق با سکانس های شیار 143/ وقتی "انتظار" رمز تکامل یک جامعه است

مرصادنیوز: شیار 143 با تعریف یک تعلیق درست در فیلم که همان انتظار یک مادر برای بازگشت فرزند رزمنده اش از جبهه است آن هم در بستر تعلیق دفاع مقدس به خوبی مخاطب را با جریان فیلم درگیر می کند.

سرویس نقد رسانه پایگاه خبری مرصاد/ این روزه در حال و هوای سینما هر چه می شنویم از شیار 143 و اکران آن در سینماهای سراسر کشور است.

 

فیلمی که با فروش بالای خود نشان داده است ساخته هایی در ژانر دفاع مقدس همچنان پرمخاطب ترین ها هستند و اقبال عمومی به نگاه های متفاوت نسبت به سالهای حماسه و دفاع همچنان وجود دارد.

 

شیار 143 با تعریف یک تعلیق درست در فیلم که همان انتظار یک مادر برای بازگشت فرزند رزمنده اش از جبهه است آن هم در بستر تعلیق دفاع مقدس به خوبی مخاطب را با جریان فیلم درگیر می کند.

"الفت" مادر فیلم شیار 143 است که نمادی از مادران ایرانی است، با همان جنب و جوش و بیقراری و عشقی که به فرزند خود دارد و با همان توانایی های مادرانه روستاهای ایران مثل کشاورزی و دامداری و قالی بافی.

 

الفت مثل همه مادرها در ایران زمین از همان ابتدا برای پسرش یونس دختری را زیر سر گذاشته است. با ورود یونس به دانشگاه می خواهد برای اوو آستین بالا بزند که با مقاومت او رو به رو می شود. یونس سودای جبهه را در سر می پروراند.

 

یونس با چشم بستن به روی ازدواج، دانشگاه و حتی مهر مادری به میدان نبرد می رود. نمادی از یک سوداگر عاشق که از همه داشته های دنیوی روی می گرداند و جان را به قربانگاه می برد.

 

کارگردان علاوه بر اینکه به خوبی این مسیر را به تصویر می کشد، نمادهایی در خور برای معرفی جامعه و عقاید سرزمین ایرانی، تکامل روحی یک زن یا مادر، تعریف یک راه بی پایان و ادامه دار از عقاید ایرانی، امید در اوج نا امیدی و... را تعریف می کند.

در شیار 143 الفت از ابتدای انتظارش برای بازگشت فرزند در حال بافتن یک قالی است. قالیچه ای که هر چه گره بر گره می گذارد رو به بالا حرکت میکند اما تمام نمی شود. قالیچه در حال بافت نمادی کهن از جامعه روبه رشد ایرانی است که منتظر یک اتفاق است.

 

با خوابی که یکی از همرزمان یونس می بیند، پیکر یونس در شیار 143 تفحص می شود. مادر که پیکر فرزندش را (درست به اندازه یک نوزاد) در آغوش می کشد همان لحظه ای است که قالیچه را تمام کرده است. این یعنی تکامل جامع در اثر یک انتظار.

 

از سوی دیگر الفت با پذیرفتن مسئولیت های کاری سنگین در معدن و در کشاورزی در واقع یک تجلی بیرونی از آنچه که انتظار در درونش ایجاد کرده است را به مخاطب القا می کند. او در یک میدان انسان سازی شگرف قرار گرفته است که با انتظار رقم می خود. مادر پر جنب و جوش و آرزومند ایرانی که همه چیزش فرزند اوست در یک فراغ طاقت فرسا روز به روز پخته تر می شود.

در این میان پختگی الفت به عنوان یک عضو جامعه و البته تکامل خود جامعه پایان ماجرا نیست. خواهر یونس با یک رزمنده ازدواج می کند و فرزندی ثمره این ازدواج است. این یعنی امتداد راهی که جامعه با رشادت یونس ها و استواری الفتها پایه ریزی کرده است.

 

پایان تکان دهنده فیلم همانجایی است که الفت یونس را بعد از 15 سال به آغوش می کشد. پیکری که درست به اندازه یک نوزاد است. درست مثل روزی که اورا زاده است.

 

تجلی امتحان الهی در سکانس به سکانس فیلم دیده می شود و از این روست که شیار 143 را حتما باید نگاه کرد.