به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی «مرصاد»؛ امروز اراذل و اوباش اغتشاشگر پول گرفته‌اند تا در خیابان اغتشاش کنند؛ یا تعدادی هیجان‌زده و تحریک‌شده احمق هستند که نمی‌فهمند دستاویز و سپر بلا واقع شده‌اند. این «ترکیب ساختگی»، مردمی نیست و راه به جایی نمی‌برد. حاکمیّت، به‌راحتی و به گونه‌ای مشروع می‌تواند این ترکیب دشمن‌ساخته را هدف قرار بدهد و آن را حذف کند. به بیان دیگر، اغتشاش در مرحله «گروهکی» مانده و هنوز، «اجتماعی» نشده است. لایه‌هایی نیز که با آن‌ها همراهی می‌کنند، برآیند «کلّیّت جامعه» نیستند، بلکه یک بُرش بسیار ناچیز و نامعرِّف به شمار می‌آیند.

 باید مسئله را در قالب جامع آن دید، نه تکه‌ای و باریکه‌ای. ما با یک جامعه ۹۰ میلیونی روبه‌رو هستیم که با چندصد نفر، یا چند هزار نفر، و حتی با چند میلیون نفر نمی‌توان درباره‌اش قضاوت کرد. این اعداد و کمّیّت‌ها، «تعمیم‌پذیر» و «برآیندی» نیستند و خواست و اراده تمامیّت یا وجه غالب جامعه را روایت نمی‌کنند.

 جامعه از لحاظ اقتصادی، در وضع انقباضی است و شوک‌های تورمیِ بعدی نیز بر نارضاریتی آن خواهد افزود. در اینجاست که ممکن است اعتراض‌های خیابانی شکل بگیرد و «جامعه» در خیابان، درگیر شود. این لحظه، لحظه «اجتماعی‌شدنِ» اغتشاش کور و وحشی‌ِ کنونی است. اگر چنین شود، همه اعتراض‌های «درون‌ساختاری» و «غیرسیاسی»، مصادره‌به‌مطلوب خواهند شد و مرز میان اغتشاش و اعتراض از دست خواهد رفت.

جریان اغتشاش، آشکارا دچار «فقر کمّیّت» است و می‌خواهد جامعه را با خود همراه سازد؛ می‌خواهد «اغتشاش گروهکی» را به «اغتشاش اجتماعی» تبدیل کند تا ماجرای سوریه در ایران تکرار شود. هدفِ نهان‌شده، هرگز اقتصاد و معیشت و نان و سفره نیست، بلکه برچیدن بنیان حاکمیّت و براندازی سیاسی از طریق تولید اغتشاش اجتماعی است.

در جنگ ۱۲ روزه، قصد داشتند جنگ نظامی، به مقدّمه‌ای برای اغتشاش اجتماعی تبدیل شود و به این واسطه، جنگ وجودیِ تمام‌عیار به راه اندازند و جمهوری اسلامی را به نقطه پایان برسانند. این‌ بار، داستان معکوس شده است؛ می‌خواهند ابتدا «اغتشاش اجتماعی» بیافرینند و آن‌گاه «حمله نظامی» کنند. در واقع، اغتشاش اجتماعی به‌مثابه «مقدّمه ضروری» و «زمینه مولّد» تصوّر شده است که می‌تواند هم حمله نظامی را موجّه و معقول نمایش بدهد و هم آن را مؤثّر گرداند.

 می‌دانند که جمهوری اسلامی با جنگ نظامی، پایان نیافت و نخواهد یافت، اما اگر در «درون جامعه ایران»، تنش و تضاد پدید بیاید و جامعه در برابر حاکمیّت قرار بگیرد و انگیزه و جسارتِ مواجهه خیابانی بیابد، آن‌گاه یک حمله نظامیِ غافل‌گیرانه و هوشمندانه، چه‌بسا معادله را تغییر خواهد داد.

پس مسئله عمده و تعیین‌کننده این است که چه کنیم اغتشاش گروهکی، اجتماعی نشود و مردم، فاصله خود را با آن حفظ کنند. در اینجا، باید به سراغ واقعیّت رفت؛ «شوک‌های تورمی» که محتمل هستند و هنوز از راه نرسیده‌اند. این نوسان‌ها و تکانه‌ها، اغتشاش ایجاد می‌کنند و تقابل فراگیر می‌آفرینند. باید از تکوین چنین وضعی جلوگیری کرد. نباید مجال داد که اغتشاش گروهکی، حلقه وصل به جامعه بیابد و مردم را از آنِ خود کند. تلخی و دشواری معیشت، جامعه را عصبی کرده و چنانچه شوک‌های تورمیِ بعدی از راه برسند، جامعه، عصبی‌تر نیز خواهد شد. پس باید در برابر امّ‌الفساد ایستاد؛ شوک‌های تورمی که قدرت خرید را از مردم می‌ستاند و ارزش پول ملّی را خاکستر می‌کنند.

 تولید این لحظه، تولید موقعیّت و امکانِ عینی برای اغتشاش اجتماعی است. باید به جامعه فهماند که ما در «وضع جنگی» به سر می‌بریم و اغتشاش و حتی اعتراض خیابانی، هیچ گشایشی را در پی نخواهد داشت، جز این‌که به‌مثابه مقدّمه وقوع جنگ، عمل خواهد کرد. این هشدار، تبلیغی و تصنّعی نیست؛ چنان‌که دشمن هم در حال سازمان‌دهی نیروهای نفوذی و اجیرشده خویش است و هم در کمین نشسته و آرایش جنگی به خود گرفته است. ما از جنگ، هیچ هراسی به دل نداریم و در قاموس شهادت، واژه ترس راه ندارد، اما مسئله این است که نباید به دست خویش، اغتشاش را به‌عنوان یک «امکان اجتماعی»، در اختیار دشمن نهاد.

 ثبات و آرامش و اطمینان اقتصادی، اکنون به معنی شکست مطلقِ حمله نظامی و طرح براندازی است. دشمن، هیچ مجال و میدان دیگری در اختیار ندارد و تنها به این گزینه، دل‌بسته است. اگر این گذار اقتصادی نارواست، باید بی‌درنگ آن را متوقف کرد و اگر رواست، باید همه تبعات و پیامدهای آن را تدبیر کرد.

انتهای خبر/