شهید «عبدالحسین سمیعی» متولد سال ۱۳۳۷ در شهرستان کنگاور بود و از همان دوران کودکی دل‌بسته خاندان عصمت و طهارت (ع) شد. وی همه‌ساله به زیارت حرم حضرت ثامن‌الائمه‌(ع) مشرف می‌گردید و در دوازده‌سالگی توفیق آخرین زیارت آزادانه عتبات عالیات و شام را یافت.

همزمانی دوران سربازی او با اوج‌گیری نهضت اسلامی سبب شد با هدایت روحانیت مبارز در لباس خدمت از انقلاب حمایت کند. وی وظیفه برقراری ارتباط میان روحانیت و پادگان را بر عهده گرفت، در راهپیمایی‌ها شرکت کرد و حقوق ماهانه خود را به حساب تعیین‌شده واریز می‌نمود تا آنکه به‌سبب فعالیت انقلابی بازداشت شد.

عبدالحسین در روز بیست‌ودوم بهمن ۱۳۵۷ همراه دوستانش با نصب پارچه‌های سفید، سردادن تکبیر و گشودن انبارهای اسلحه، تسخیر پادگان را تسهیل کرد. او پس از پیروزی انقلاب نیز به‌همراه جمعی از نیروهای انقلابی به‌صورت داوطلبانه حفاظت شهر و مقابله با گروه‌های ضدانقلاب را بر عهده گرفت و شبانه‌روز در این مسیر تلاش کرد.

با آغاز جنگ تحمیلی، علی‌رغم برخورداری از رفاه و امکانات مناسب، به‌صورت داوطلبانه به بسیج مستضعفین پیوست و رهسپار جبهه‌های غرب کشور شد. وی طی دو سال حضور مؤثر در خطوط نبرد، مأموریت‌های خطیری را در مناطق عملیاتی گیلانغرب، آوزین، شیاه‌کوه، چرمیان، میان‌تنگ، سومار و مندلی عهده‌دار بود.

سرانجام این رزمنده سلحشور در عملیات «مسلم بن عقیل(ع)» در تاریخ بیست‌وپنجم آبان ۱۳۶۱ در محور سومار ـ مندلی به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش با حضور مردم ولایتمدار در گلزار شهدای کنگاور، زادگاهش، به خاک سپرده شد و یادش به‌عنوان الگویی از ایمان و غیرت انقلابی ماندگار گشت.

در فرازی از وصیت‌نامه این شهید والامقام آمده است که حضورش در جبهه را تکلیفی الهی دانسته و مسئولیت‌هایش را صرفاً برای یاری اسلام پذیرفته است. او از خانواده می‌خواهد ضمن حلالیت، راه انقلاب را ادامه داده و در یاری امام و رزمندگان کوتاهی نکنند.

وی در ادامه خطاب به برادر، خواهران و مادربزرگ خود بر ضرورت ادامه مسیر جهاد و مقاومت تأکید می‌کند و با دلی آکنده از عشق اهل‌بیت(ع)، امید به زیارت کربلا و پیروزی نهایی رزمندگان اسلام در جبهه‌های حق علیه باطل را اظهار می‌دارد.

منبع: نوید شاهد

انتهای خبر/